Ang paguwi =).

Ang paguwi =). . .






Find my Red Little Boots =_’(



Mag-aalauna na ng hapon ng mamalayan kung naliligu na ako sa aking sariling pawis habang nakaupo sa silong ng matayog at malusog na puno ng niyog sa likod ng bahay naming. Wari’y tinutupuk ako ng mainit na apoy na tumatagos mula sa paligid hanggang sa kaibuturan ng aking katawan. Pano kase “summer” na.



Maaga ang bakasyon naming ngaun kumpara nung huling taon. Nakakabagot din pala pag maagang nabakasyon noh?Daming trabaho kaya dapat huwag tatamad tamad. Kakabagut ding manuod ng mga walang kwentang mga palabas sa telebisyon at mga variety show. Haizt! Mas mabuting mga stay sa labas ng bahay, mabuti dun mahangin at hindi mainit. Kakasawang pumasok araw araw pero pag bakasyon ito’y hahanap hanapin mo din naman pala. Wala ding allowance pag bakasyon kaya doon madalas naboboring ang mga estudyante, wala na ngang magawa, wala ding pera at higit sa lahat walang makain.(Masaklap ang buhay pag ganon) =p

Tatayo sana ako para lumabas para pumasok sa bahay pero ng kunin ko na ang aking tsinelas, biglang natungo sa isang maliit na boots ang aking mga mata. Naalala ko, yong boots ko pala un noong high school ako. Ako pala yong majorette dati. Sumasayaw sayaw at nagpaparada. Pero nagulat ako kasi iisa naman na yong boots. ?! Nasaan nga kaya iyongkapares niya?!



Dahil curious ako, dali dali ko itong hinanap sa kung saan saang bahagi at sulok n gaming bahay. Nag umpisa ako sa likod bahay pero wala, bakit nga naman mapupunta iyon sa likod ng bahay.Hmmm, pero natagpuan ko iyong iisang pares sa likod ng bahay?!!!??. Pumasok ako ng bahay at itoy aking hinanap sa hagdanan pero hindi ku parin Makita. Hindi pa naman ako sumusuko pero. =’(Go hanap!! =) Nang hindi matagpuan talaga iyon sa hagdanan, umakyat ako sa aking kwarto at doon muli naghanap. Hinalungkat lahat ng sulok at ultimo kasuluk sulukang bahagi na kahit imposibleng magkasha doon ang boots na iyon ay aking tinignan pero wala talaga.


Hindi naman kagandahan ang boots na iyon. Simple lang sya, mat asul na ribbon at kulay berde ang labas nito. Lagi ko itong ginagamit noong nasa high school pa lamang ako. Hindi din ito mahal. Hindi iyon binili sa department store or kahit saang tindahan jan. Meju kalumaan nadin yon kase matagal na. Hindi sya ganoon kaimportante pero malai natin dahil sa kakaibang anyo at kulay nito e maging next big thing ito sa fashion o di naman kaya’y maging pambansang boots. Malay din natin ito na ang sagot sa paghihirap ng mundo. Dahil sa kakaibang kulay at anyo nito magkakasundo lahat ng mga tao at mga bansang nag aawai bd? Para wala ng gyera o di kayay away para matupad nadin ang wish ng lahat na magkaroon ng unity at peace on earth haleluyah!!


Mahalaga ang little red rubber boots na iyon saakin kase regalo yon ng mama ko sa kin nung 14 years old pa lamang ako. Madaming beses ko ng nawala yon at madaming beses ko nading naiiwanan kung saan saan. Hmmmmmm… Pero kahit ganon bumabalik parin sya saakin.

Meron pa nuon nawala ko yong isang pares muntik na akong hindi umuwe ngbahay pero napauwi rin ako nuong nahanap ko na. Pan ukase aaminin ko super likot ako noong bata pa lamang ako. Lolo na noong elementary pa lamang ako. Mabuti nga ngayon mejo nagbagi na ako. Natutu na kiase. Balik tayo, pagkauwi ko nuon sa bahay nagkwento ang aking papa.


Mayroon daw isang batang babae sa isang malawak na lupain na naglalaro malapit sa kanyang kabayo hababg hinihintay nya ang kanyang ama na bumalik. Araw-araw itonh nakikita ng ias ding batang lalake na naroroon din sa kalapit na lupa. Naging magkaibigan ang dalawakase palagi silang nagkikita hanggang sa dumating ang araw na kailangan ng lumayo yong batang lalake dahil lilipat na sila ng tirahan. Nalungkot ang dalawa pero wala na silang nagawa. ,



>>>>


Umalis ang batang lalake ngunit binigyan nya ng “boots” ang batang babae dahil sa tuwing nakikita daw nya ito ay wala syang suot ni kahit tsinelas man lamang. Sabi ng batangbabae na aalagaan nya ang boots na iyon at palage daw nya itong gagamityin. Yon na ang hulinh pa-uusap ng magkaibigan.


Natapos na ang kwento ni papa tuwng tuwa naman ako dahil makakatulog na ako pero hindi pa pala kase may tinanong saakin ang papa ko…….


“Anak, alam mo ba kung nasaan ang boots na iyon??”. . . . .At ako’y sumagot, “Nasa batang babae po?”… At sabi ni papa “ Tama, nasa kanya yon inalagaan nya ito… Nasa mommy mo ito at ngayon ay nasa iyo na anak”

ang sabi ko “ si mama???…. nasaakin nap o ngayon???!….., si mama po yong babaeng bata at ikaw din pu ba yong batang lalake??…. so, ibig sabihin yong boots ay… ay…. Ay yong bigay ni mama!? Napangiti ako! =) Sumagot si papa “ OO anak ako nga at ang mama mo yon, kaya alagaan mo yong boots na iyon”


Pagkasabi ni papa saakin yoon, biglang may nagsalita at laking gulat namen na si mama pala yoon, Nakikinig din pala siya hehehe! Nagulat din si mama kase nagaun lang nya nalaman yoon. Ang saya saya!


Ikaw nasaan ang iiyong boots??

Alagaan mu din ito dahil itoy importante. . . .