–THE AGONY OF REALITY—-

–THE AGONY OF REALITY—-
–THE AGONY OF REALITY—-


Parang sugat na hindi mapigil ang pagdugo amg pakiramdam sa tuwing nakikita ko siya.

Hindi naman siya yong tipong kinanatakutan kasi maamo naman ang kanyang mukha, pero sa tuwing nagkakatitigan kame at nag-uusap, hindi ko mapigilangmaawa at maluha.

Hindi ko din alam ngunit isang gabi nakita kuna lamang ang aking sariling nakatitig sa kanyang maamong mukha. Mala anghel na mukhang animoy walang sakit na nararamdaman.

Sa tagal ng pagkakatitig ku sa kanya, tinawanan lang ako sabay sabi

‘Wag kang magkunwari, isa KA ring mapanlinlang na nilLalang na nagtatago sa kasiyahan ng mukha sa iyong paligid’”.

SA mga salitang kanyang binabanggit ay parang natutupok ako ng mainit na apoy ngunit sabi ng aking utak na wag siyang pansini dahil naghahanap lamang ito ng papansin sa kaNya. Tuloy parin ang kanyang mga pagpapasagi at ito ang kanyang nabanggit

“ o, BAKIT DEDMA KA, KASI HINDI MO MATANGGAP NA PAREHO LAMANG TAYO, KAYA KUNG AKO SAU MAGPAKATOTOO KA NA. “

“Hindi bat sabi mo na hindi mo kailangan ang mga yan, diba??”ngunit itoy pilit mong hinahangad kahit dim u kaya”Isa KA ding mapanlinlang na hangal”

Sumunud pa ang kanyang malakas na halakhak na nagpainit sa aking ulo. Kulang na lamang sabihin nyang wala akong kwenta.”

Hindi KO napigilang hindi sumagot sa kanyang mga sinabi

“oo, minsan na akung nagkamali pero hindi pa huli ang lahat, may pag-asa pa akong nakikita,” “

“oo mapanlinlang ako hindi dahil sa akoy sakim at masama pero may dahilan ako naiintindihan mo ba un ha?!!”

Agad siyang sumagotnag alit nag alit, mga mata nyay naninisik atparang halimaw na hindi mapigil sa paghahasik ng lagim

“ wala kang kwenta kung ganon! Isa kang inutil at tanga. Wala kading kwenta hangal ka impostora. At ano ang iyong rason ha magaling na hangal? Natakot kang tawaging mahina at natatakot kang maiwan? Hahaha”


Sa lakas ng kanyang halakhak hindi ku namalayang siyay sampalim ng buong pwersa at lakas. Nainsulto ako sa kanyang mga sinabi. Nanliit ako sa aking sarili at tingin koy wala talaga akong kwenta, muntik na akong magpadala sa kanyangmga sinabi.


Sa lakas ng pagkakasampal ko sa kanya bigla syang nawala at naramdaman kong mahapdi ang aking kanang braso. Hindi ku namalayan basag na ang aking salamin at naliligu na ng dugo ang aking mga braso. Hindi ku maramdaman ang hapdi ngunit sumasagad sa aking kaluluwa ang sakit at hapdi ng kanyang mga sinabi.


Hindi ko na lamang pinansin iyon at akoy natulog na lamang ngunit sa pag pikit ng aking mga mata naririnig ko parin ang kanyang malakas na halakhak kung pwede lang takpan ang aking tenga ginawa kuna ngunit malakas ang kanyang multo.

Bawat salita niya ay katumbas ng bulong ng isang demonyong sakim at mapanghusga. At, bawat patak ng aking mga luha ay may koneksyon sa aking nakaraan.